เสียงอีสานไม่ใช่เพียงเสียงธรรมดา แต่เป็นสำเนียงและทำนองที่ถูกหล่อหลอมจากชีวิต วิถี และผู้คนในชุมชน ภาษาและดนตรีจึงเป็นผลงานสร้างสรรค์ที่สะท้อนอัตลักษณ์ของท้องถิ่น
.
“คุณค่า” ต่างจาก “มูลค่า” เพราะบางสิ่งมีคุณค่าในตัวเอง แม้ยังไม่ถูกซื้อหรือสร้างรายได้ เมื่อเรามองเห็นความหมายและนำไปใช้อย่างเหมาะสม คุณค่านั้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นมูลค่าได้
.
ดนตรีจึงไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่เป็นพลังทางสังคมที่เกิดจากผู้คนและกลับไปหล่อเลี้ยงผู้คน หากวันนี้ยังไม่เกิดมูลค่า อาจเพียงยังไม่ถึงเวลา เพราะเสียงที่มีคุณค่าแท้จริง ย่อมหาเวทีและเส้นทางของมันเองได้เสมอ
.
